22 februari - Rotown, Rotterdam
Niet alleen voor de bar en het toilet is het enorm dringen geblazen. Op het podium van Rotown is amper genoeg plek voor de zes muzikanten van Rah Rah, één van de twee Canadese bands die vanavond voor een uitverkochte zaal aan de bak moeten. De bonte stoet van het voorprogramma bestaat uit jongens in houthakkershemden en meisjes met warme bontmutsen. Zo op het eerste gehoor klinkt het alsof Rah Rah er een vrolijk potje van maakt. Springerige popliedjes lijken eerder uit het hippe Brooklyn dan uit het uitgestrekte berglandschap van Noord-Amerika te komen. Bijna iedereen uit de band zingt en drumt gezellig mee. Als er geen trommels voorhanden zijn, krijgen de pilaren het wel te verduren. Op wonderlijke wijze ontstaan binnen die chaos soms de mooiste songs. Er duikt zelfs een heuse countryballade op.
Subtiliteit en afwisseling, zoals bij Rah Rah, kom je nauwelijks bij hoofdact Wintersleep tegen. Daar staat echter wel flink veel enthousiasme tegenover. Als echte houthakkers ploeteren en zwoegen de Canadezen als het een lieve lust is. Net als op de laatste cd New Inheritors weten de meeste songs niet echt onder de huid te kruipen, zodat alle inspanning op het podium tevergeefs is. Daar komt nog eens bij dat zanger-gitarist Paul Murphy een weinig enerverende, soms zelfs ontzettend saaie podiumpersoonlijkheid is.
Wintersleep is wel een band die soms onverwachts uit de hoek komt met bijvoorbeeld één goede song. Bovendien kiezen ze voor het grote gebaar, iets dat het meestal wel goed doet op festivalweides. Het is dus zeker niet ondenkbaar dat deze band nog voor de zomer doorbreekt. Toch zou Wintersleep zeker meer moeten gaan bieden dan alleen maar gedreven rocksongs, anders worden ze binnen de kortste keren ingehaald door hun landgenoten van Rah Rah.
Tekst: Maurice Dielemans
Foto's: Leonie Poot
voor de zomer doorbreken? daar is wintersleep niet op uit denk ik.