18 september - De Oosterpoort, Groningen
Laten we beginnen met de nodige clichés. Groningen is geen Amsterdam, het ligt in het ‘Hoge Noorden’ en het is inderdaad twee uur rijden vanaf de randstad. Het affiche van de 13e editie van TakeRoot doet echter veel verbleken. Bewonderaars (van hoofdzakelijk folk en americana) worden op zaterdag ruim negen uur lang geserveerd met kostelijke (Noord-)Amerikaanse bands.
De kunst zit hem in de variatie van het festival. Ruim 3000 bezoekers krijgen bijvoorbeeld de keuze uit bluegrass bands als Old Crow Medicine Show, singer-songwriters als Iron & Wine en headliners als Wilco. Ze nestelen zich om de beurt over vier verschillende podia waarbij zelfs de frisse entreehal van de Oosterpoort wordt benut. Nadruk ligt op ‘The Past, Present and Upcoming American Music’ en het evenement beperkt zich dan ook niet enkel tot nostalgie. Het motto bevestigt zich wanneer blijkt dat de gegadigden bestaan uit een fraaie combinatie van jong en oud.
Willy Mason
In alle verlegenheid wordt Willy Mason als eerste gepresenteerd in de kleine zaal. De fraai opgestelde ruimte kent een fijne akoestiek en is uitermate geschikt voor muzikanten van dit kaliber. De jongeling uit New York maakt er goed gebruik van wanneer de nummers spontaan uit zichzelf bloesemen. Er vindt echter onnodig veel rumoerigheid plaats door het groepje selectieve kijkers dat besluit elders te kijken.
Old Crow Medicine Show
Desondanks hebben deze selectieve kijkers een goede reden, er valt gewoon heel wat te zien op deze zaterdag. Het podium van de grote zaal vult met de houthakkershemden van Old Crow Medicine Show. Een zestal dat het accent legt op een mengelmoes van bluegrass, americana, folk en soortgelijke genres. Voor een band zonder percussie komen ze opmerkelijk goed uit de verf.
Deer Tick
In de foyer staan nieuwbakken bands als Deer Tick en Phosphorescent om het aanwezige publiek te amuseren. De eerstgenoemde maakt een sterke indruk maar valt vrij snel in herhaling. Dit wordt gelukkig rap doorbroken wanneer de zanger besluit om zijn zangkunsten tussen de toeschouwers voort te zetten. De Amerikanen die erna volgen zetten een soortgelijke lijn voort. Met sterker gefundeerde klanken wordt de aandacht er goed bijgehouden.
Phosphorescent
Het feest in de grote zaal krijgt een vervolg wanneer die ruimte maakt voor de Canadezen van Black Mountain. De retro rockers maken een sterke indruk al is dat niet snel af te lezen van de gezichten in het publiek. Het geluid van de band past traditioneel gezien niet precies in de ‘americana’ sfeer van het festival, maar bewijst met een subliem optreden een uitstekende toevoeging te zijn. Er volgen nog enkele bedaarde en nuchtere bands voor er kan worden afgesloten met de headliner.
Black Mountain
De grote zaal is tot in de uitgangen gevuld voor Isobel Campbell & Mark Lanegan. Het geliefde duo laat echter een geesteloze indruk achter. De ingestudeerde manier van optreden valt in het niet naast de intieme set van Sam Beam iets verderop. De man met de mooie baard, beter bekend als Iron & Wine, is weliswaar zonder band aanwezig maar de opvoering lijdt er geen enkel moment onder.
Iron & Wine
TakeRoot verwent de bezoeker het meest in de afsluitende fase van het uitverkochte festival. David Rawlings en Gillian Welch betoveren het publiek in de kleine zaal en Wilco bewijst met een ruim twee uur lange set absoluut headliner waardig te zijn. De kracht van de Amerikaanse band ligt met name in het luidruchtige en volle geluid dat zich hult onder een soort deken van prettige liedjes. Er staat een gevestigd collectief op de planken dat hun muziek tot in de kleinste details beheerst .
Wilco
TakeRoot staat als een huis in Groningen, de 13e aflevering is uiterst geslaagd te noemen. Er bevindt zich een prestigieus festival in het Noorden, een dat zich makkelijk kan meten met soortgelijke (één- of meerdaagse) indoor festivals. Met een bijzondere en gevarieerde line-up geeft de organisatie van TakeRoot een uitstekende reden om naar het gezellige Groningen af te reizen, ook al is dat voor een enkele keer per jaar.
Tekst: Baran Dogan
Foto’s: Riny van Eijk
