8+9 april 2011 - Diverse locaties, Rotterdam
Het is alweer de elfde editie van Motel Mozaïque, een jaarlijks kunstfestival dat op diverse locaties in het centrum van Rotterdam plaatsvindt. Dit jaar is popzaal Watt vanwege de plotselinge sluiting van het programma verdwenen en een deel van dit verlies wordt door de tijdelijke 3VOOR12 kerk Katrina opgevangen. Naast een breed scala aan muziekstromingen is er ook ruimte voor kunstenaars, zoals circusartiesten en muziektheatermakers.
Op de openingsdag van het festival is het de eer aan de Deense singer/songwriter Agnes Obel om de avond in een afgeladen Grote Zaal van de Schouwburg te openen. Een verlegen vrouw betreedt voorzichtig het podium om plaats te nemen achter haar vleugel. Als de zangeres de eerste tonen speelt is het stil in de zaal, een hele prestatie tegenwoordig. Live blijkt haar goede stem ook goed over te komen en dat is mede te danken aan het feit dat de geluidsman zijn zaken goed op orde heeft. De nummers worden enthousiast ontvangen en de celliste blijkt een goede aanvulling te zijn. Obel is duidelijk blij met de reacties vanuit het publiek en geeft aan deze avond niet meer te zullen vergeten. Toch valt zo halverwege het optreden de aandacht wat weg, net als op de cd Philharmonics te horen is, zit er iets te weinig spanning en variatie in de nummers. Na een toegift in de vorm van een nieuw nummer komt er een einde aan het goede, maar niet buitengewone, optreden.
James Blake is op voorhand één van de grote namen op Motel Mozaïque, de Grote Zaal zit dan ook tot de nok toe vol, terwijl buiten een lange rij mensen staat die te vergeefs binnen proberen te komen. Begin dit jaar kwam de self-titled debuut cd van de Engelse soloartiest uit en deze werd met veel lof ontvangen. Het optreden begint nadat onverwachts een drietal het podium heeft betreden, aan de linker kant een gitarist, in het midden een drummer en rechts vooraan Blake zelf achter twee keyboards. Het eerste nummer ‘Unluck’ valt meer dan goed in de smaak bij het publiek en we hebben het geluk dat ook bij dit optreden het geluid dik in order is. Als bij ‘I Never Learnt To Share’ en ‘Limit To Your Love’ de bas helemaal open gaat, dan is de pret niet te overzien: de lage tonen voel je op een prettige manier door je heen gaan. Opvallend is dat drummer in staat is om de complexe ritmes live heel goed te spelen, dit voegt duidelijk iets toe aan het optreden. Met een nieuw nummer als een mooie toegift eindigt dit hele goede optreden, voor dit niveau komen mensen naar een festival.
Het podium ziet er indrukwekkend uit met verticale stroken doek, die door ventilatoren in beweging worden gebracht, veel rook en weinig licht. De Zweedse electro/pop artiest Lykke Li heeft smaak. Het optreden begint goed en het publiek – in de alweer volle Grote Zaal – heeft het duidelijk naar zijn zin. Rustige en uptempo nummers wisselen elkaar af en de stem van Li is goed vanavond. Maar de onzuiverheden hier en daar voorkomen dat ze een hoger niveau kan bereiken. Het niveau van de nummers is erg wisselend: van redelijk tot heel goed, waaronder een uitvoering van ‘Tonight’. Een goed optreden aan het einde van de deze eerste festivaldag van Lykke Li, maar er moet meer inzitten.
Het gaat bij Motel Mozaïque niet alleen om muziek, maar ook om gezelligheid en andere soorten kunst. En het zit vandaag, net als gisteren overigens, niet tegen met het weer. Temperaturen van rond de 20 graden en een strak blauwe lucht, zo zien we dat graag. Op deze tweede festivaldag is het aangenaam druk op het Schouwburgplein, de centrale plek van het festival. Op het plein zijn allerlei activiteiten te vinden zoals sjoelen, een danscursus en zelf eten koken. Twee artiesten produceren ter plekke een speciaal soort gas voor de bezoekers, die daarna hun dromen kunnen beleven in een speciale tent. Een mooie vrouw vraagt om een heftige erotische droom, dat lijkt geen slechte keuze.
Maar er is ook nog muziek. In Katrina is het de beurt aan het Schotse Zoey van Goey, een pop / folk formatie. De band komt ontspannen en rustig over als het eerste nummer ingezet wordt. Het is een goed nummer waarin de mooie stem van Kim Moore goed opvalt. De band bestaat uit enkele multi-instrumentalisten die probleemloos tussen zang, gitaar, viool en drums wisselen. De band weet de aandacht vol te houden en het grootste deel, van de slechts half gevulde zaal, blijft dan ook staan. Een meer dan goed optreden van een band die waarschijnlijk nog meer in huis heeft.
Room 100 is een project dat onderdeel uitmaakt van een programma voor opkomende circusartiesten. Maar wie denkt dat we hier een normale circusvoorstelling te zien krijgen komt bedrogen uit. Het optreden begint als de lichten uitgaan en het publiek minutenlang in het pikkedonker zit. Dan begint er donkere, ambient muziek met allerlei vreemde geluiden, die soms uit het oerwoud lijken te komen. Langzaam kruipt een man, gekleed in slechts een korte broek, als een soort insect over de vloer om plaats te nemen onder een zwakke spotlight. De artiest brengt zijn handen achter zijn rug en houdt zijn handen vast. Zonder zijn handen los te laten brengt hij zijn handen over zijn hoofd naar zijn buik. Bizar, maar waar.
Omdat Eklin en No Age zeker geen onbekenden zijn (en wetende dat zij vanavond ongetwijfeld weer een heel goed optreden zullen weggeven), ligt het voor de hand om naar alternatieven te kijken. Voor de Schouwburg staat een enorme wachtrij voor het optreden van Belle & Sebastiaan, geen doorkomen aan. Gelukkig staat er in De Gouvernestraat een interessant optreden van The Bees op het programma. De Britse pop band begint redelijk met het nummer ‘Punchback ‘en lijkt er zin in te hebben. Maar gedurende het optreden wordt het niveau van de nummers niet hoger, daarvoor zijn ze te simpel en te voorspelbaar. Na het nummer ‘No More Excuses’ is er echt geen reden meer om langer te blijven. Dit was een optreden dat duidelijk onder het te verwachten niveau van een festival als Motel Mozaïque zit.
Op muzikaal gebied lijkt er verder weinig te beleven deze avond, een goede reden om de muziektheater voorstelling van Veenfabriek te bezoeken. Volgens de omschrijving probeert het duo elkaar inzicht te geven in hun muzikale leven, maar dat is wel erg kort door de bocht. Het optreden begint ongecompliceerd met een gesprek over oude muziek en de uitvoering van een sterk en alternatief rock nummer met goed drumwerk van Koek en een hele goede zang van Timmers.
Maar dan wordt het stuk onsamenhangender: de geschiedenis van de mens wordt erbij gehaald en dit wordt genadeloos doorkruist door monologen over de notatiewijze van klassieke muziekvoorstellingen, sms berichten van een vriendin uit China en dergelijke. Op sommige momenten lijken de artiesten te acteren, op andere momenten lijken ze vergeten te zijn in een voorstelling te zijn beland. Maar dat is niet het enige opvallende: soms lijkt er interactie te zijn tussen de twee, op andere momenten lijken ze elkaar helemaal te zijn vergeten. Dit alles levert een vreemd beeld op en dit is gezien het aantal mensen dat de zaal verlaat, niet voor iedereen weggelegd. Als het duo aan een lang ‘nummer’ begint, waarbij een harde sirene, een schuimmachine, centrifuges die hogen tonen produceren, gongen en tig andere ‘instrumenten’ een rol spelen, verlaat het grootste deel van het publiek de zaal. Jammer, want het was een bizarre, maar hele goede voorstelling waar op muzikaal gebied veel te beleven viel voor degene die eens iets anders wil horen en zien. Het is te hopen dat Koek en Timmers de nummers op EP of cd gaan uitbrengen.
Dit was een goede editie van Motel Mozaïque, met sterke optredens van James Blake en Veenfabriek. Maar qua gemiddeld niveau zat deze editie een stuk onder die van 2010, met hele goede optredens van o.a. Mount Eerie, Rain Machine, Fuck Buttons, Crystal Antlers en Fool's Gold. En toen moesten er zelfs nog moeilijke keuzes gemaakt worden. Tot volgend jaar!
Tekst + Foto's: Remco Brinkhuis
Klik hier voor foto's van Josh T. Pearson, No Age, Dum Dum Girls, Dan Deacon, Grant Hart, James Vincent McMorrow, The Coral. Shugo Tokumaru, Factory Floor, Josh Ritter en Battles.
