25 maart - De Unie, Rotterdam
Hoe lang het precies geleden is dat hij voor het laatst in Rotterdam een show gaf, weet Guido Belcanto echt niet meer (zo lang is het dus geleden). Iemand in de zaal weet het nog wel: 7 jaren. Hij speelde toen in Theater Zuidplein en het was fantastisch, aldus de trouwe fan met het goede geheugen. De 57-jarige volkszanger uit Vlaanderen haalt opgelucht adem.
Belcanto krijgt regelmatig de lachers op zijn hand met zijn droge humor. Om te beginnen stelt de transgendere troubadour, zoals hij heet op de omslag van zijn biografie Geheime Bekentenissen, zich voor als de nieuwe hiphopsensatie uit België. Dat zijn laatste cd, Ik Zou Mijn Hart Willen Weggeven getiteld, op het nederhoplabel Top Notch verschijnt, is niet tot volle tevredenheid van iedereen. Niettemin is het album met titels als 'Op de Pechstrook van het Leven', 'Mijn Vrouw Is Ervandoor (met Mijn Allerbeste Vriend en Ik Mis Hem)' en 'Half een Man en Half een Vrouw' een sterk staaltje liedschrijverij. Ook met vertaalde songs van John Prine en Nick Lowe weet Belcanto als geen ander te overtuigen.
Live komen oude en nieuwe nummers goed uit de verf. Belcanto speelt met een band die ook op het album te horen is, dus met o.a. contrabas en accordeon. Duidelijk is dat Amerikaanse countrymuziek en Nederlandstalige muziek veel meer overeenkomsten hebben dan je misschien zou denken. Belcanto's uitvoering van 'De Fles' is een tranentrekker van niveau en tevens een mooie ode aan het rock-'n-roll duo Hazes en Brood. Een eigen nummer als 'Plastic Rozen Verwelken Niet' sluit hier moeiteloos bij aan.
Een volgepakte De Unie lijkt geen genoeg te krijgen van Belcanto's hedendaagse en tragikomische levensliederen. Zo lijkt de zanger met lange grijze haren uiteindelijk alsnog het succes te krijgen waar hij in de jaren '80 zo op hoopte. Het is Belcanto zeker gegund, ook al moet er een hiphoplabel bij aan te pas komen.
Tekst: Maurice Dielemans
Foto: Marijke Bisschops
