19+20 november 2010 - Diverse locaties, Den Haag
Ooit was Crossing Border een festival waar je bijna struikelde over mannen met dasjes die in de foyer een sigaar opstaken en discussieerden over de nieuwe Harry Mulisch. Je voelde je als muziekliefhebber ongeveer als een voetballer op een hockeyveld. Tijden zijn inmiddels veranderd. Anno 2010 toont Crossing Border meer gelijkenissen met andere festivals. Modder, regen en platgetrapte bekertjes blijven je vooralsnog bespaard.
KORT (Kurt Wagner & Cortney Tidwell)
Natuurlijk zijn ze er nog: de acteurs (Michael Madsen, alias Mr. Blonde uit Tarantino’s Reservoir Dogs en de schrijvers die voorlezen uit eigen werk, zoals dichteres Eva Gerlach. Ook Wim de Bie, die het festival op de vrijdag met een pratende computervogel opent, is er nog gewoon. In de loop van de jaren is de focus van het festival meer gaan liggen op bands die volle zalen trekken in het clubcircuit, met alle gevolgen van dien. Hoewel beide dagen stijf uitverkocht zijn, lijkt het op de laatste dag haast twee keer zo druk. Op vrijdag loop je moeiteloos bij de halfverlamde Edwyn Collins binnen. Op zaterdag kijkt organisator Louis Behre echter bezorgd naar de lange rij koukleumende festivalgangers voor het Nationale Toneel Gebouw. De belangstelling voor bands als Spoon, The Walkmen en vooral The National is akelig groter dan verwacht. Een kansloze bedoening. Ook het podium van 3voor12, waar korte sessies plaatsvinden en dat op een onhandige plek zit, blijkt lang niet altijd berekend op de toeloop van het publiek. De drukte, rommelige optredens en zenuwachtige geluidsmannen scheppen hier bovendien zeer weinig sfeer.
Michael Madsen
Wie echter kans ziet om goede voorbereidingen treffen, niet gelooft in de hype die The National heet en grote publiekstrekkers links laat liggen, ontdekt dat de 18e editie van Crossing Border nog altijd een buitengewoon plezierig festival vol verrassingen is. Ondanks rottige houten bankjes is de Duitse Kerk als locatie beslist een aanwinst. De oorstrelende folk van interessante groepen als Smoke Fairies en Timber Timbre hoort thuis in Gods huis. Maar ook de authentieke country van het duo Kurt Wagner en Cortney Tidwell (KORT), die hun woonplaats Nashville eren en waar overigens niet veel mensen op afkomen, past prima tussen altaren, biechtenstoelen en kandelaars. Een heel andere locatie is de circustent, Cuatro genaamd, waar je wel gewoon bier kunt drinken en onder andere Jesse Malin met de punkcountryrockers van The St. Marks Social een ongelofelijk energieke rockshow brengt.
Blitzen Trapper
De mooiste zaal is sinds jaar en dag The Royal, ofwel de grote zaal van het concertgebouw. De stoeltjes staan wel een beetje in de weg bij de psychedelische countryrock van Blitzen Trapper. Door de keurige aankleding van de zaal duurt het vrij lang tot de Grateful Deadachtige muziek tot een hoogtepunt komt. In gezelschap van de dwarsfluitspeler uit Midlake is John Grant, de voormalige zanger van The Czars, een stuk beter op zijn plek. Alles is aanwezig: Prachtig pianospel, warme stem en ontroerende songteksten. John Grant is het absolute hoogtepunt van Crossing Border 2010.
Pearly Gate Music
Artistiek directeur Louis Behre weg, tonnen aan subsidies weg… Hoe nu verder? De vraag die op een koud novemberweekend door het hoofd spookt: hoe gaat Crossing Border er volgend jaar uit zien? Wat je in ieder geval niet zou moeten missen, zijn de bands als Mercury Rev en Local Natives die je ook ieder jaar op festivals als Lowlands tegenkomt. Laten we hopen dat de toekomstige organisatie van Crossing Border zich blijft concentreren op grensoverschrijdende kunstvormen en vooral nieuwe, interessante en jonge artiesten als Pearly Gate Music, Phosphorescent, Peter Wolf Crier en Ganglians. Dan komt het waarschijnlijk vanzelf allemaal weer goed.
Tekst: Maurice Dielemans
Foto’s: Riny van Eijk
