4 april 2011 - Paradiso, Amsterdam
Het is precies 40 jaar geleden dat de eerste editie van OOR, onder leiding van oprichter Barend Toet, van de persen rolde. Dat feit moet op gepaste wijze gevierd worden natuurlijk. En welke locatie is daar dan bij uitstek geschikt voor? Paradiso Amsterdam: dé pop en rock tempel van Nederland met een hele rijke geschiedenis, analoog aan het muziekblad.
Het is nog vroeg als de eerste mensen binnendruppelen en een redelijk deel hiervan besluit naar de Bovenzaal te gaan om wat te kletsen en een biertje te pakken. Maar daar vindt – tot aan het begin van het eerste optreden - een besloten feest plaats, een feest voor mensen die er echt toe doen. Een goed begin van de avond om het gemeenschappelijke feestgevoel wat op te krikken. Dan maar naar de Grote Zaal waar Okkervil River klaar staat voor zijn akoestische set. Het optreden begint weinig indrukwekkend en dat is voor een groot deel te wijten aan de matige zang van River. Maar ook de geluidskwaliteit is verre van goed. Al met al een artiest die overduidelijk niet in de Grote Zaal thuishoort.
In de Bovenzaal staat één van de grootste artiesten uit de Nederlandse muziekgeschiedenis op het programma: Ernst Jansz van de legendarische band Doe Maar. Inmiddels is hij al 62 jaar oud, maar dat is hem niet af te zien. Tegenwoordig speelt hij Bob Dylan covers die hij zelf in het Nederlands heeft vertaald en ook vanavond zal hij deze nummers ten gehore brengen. Na al die jaren is de stem van Ernst Jansz nog steeds goed – al is het bereik in de hoge tonen wel afgenomen – en herkenbaar. Storend is het harde gepraat tijdens het akoestische optreden en het lukt de bescheiden zanger niet om hier een einde aan te maken. Het was geweldig om deze held aan het werk te zien en hij wist er een goed optreden uit te slepen.
Veel mensen blijken naar het optreden van Selah Sue in de Bovenzaal te zijn gekomen, want het is er net als tijdens het vorige optreden propvol. Nadat de problemen bij de soundcheck zijn opgelost kan de Belgische zangeres dan toch beginnen, ze blijkt het gezien haar uitstraling erg naar haar zin te hebben en gaat voortvarend van start. Bekende nummers als Raggamuffin en Fyah Fyah komen voorbij en in deze akoestische setting komt ze veel beter uit de verf dan op haar overgeproduceerde en tegenvallende self-titled debuut cd. Een meer dan goed optreden van een vrouw met een hele prettige stem.
In de Grote Zaal kondigt Erik Dijkstra Nico Dijkshoorn aan, die een paar mooie passages uit zijn werk over dEUS in petto heeft. Toch weet hij het publiek onvoldoende te bereiken, dat zal deels te maken hebben met de matige geluidskwaliteit waardoor het verhaal moeilijk te volgen is. Maar een deel van het publiek lijkt ook meer trek te hebben in muziek. Dat deel van het publiek wordt op hun wenken bediend als de Engelse rock / dance formatie Morning Parade het podium betreedt. De band gaat goed van start en beweegt fanatiek op het podium, maar ook bij dit optreden is de geluidskwaliteit duidelijk minder dan wat we van Paradiso gewend zijn: het geluid klinkt dof en staat ook nog eens veel te hard. Goede nummers en wat mindere wisselen elkaar af en de band weet het publiek goed te bereiken, al neemt richting het einde van het goede optreden de aandacht wel wat af.
Het grootste deel van het redelijk jonge publiek lijkt vooral voor The Naked and Famous te zijn gekomen, want de Grote Zaal is tjokvol en de electro / pop band wordt opvallend enthousiast verwelkomd. De Nieuw-Zeelandse formatie wordt, na de succesvolle release van hun debuut cd Passive Me, Aggressive You, flink gehyped en het is de vraag of ze dit live kunnen waarmaken. Met het nummer ‘All Of This’ gaan ze goed van start en het publiek verandert al snel in een swingende menigte. Vlak voor het podium ontstaat een mooie pit en een enkeling waagt zich aan het crowdsurfen. De hit ‘Punching In A Dream’ en het beste nummer van de cd ‘Frayed’ komen voorbij, maar ook bij dit optreden is het geluid in de grote zaal matig: veel te hard en de zang is amper te horen. Zonde. Opvallend genoeg maakt de band live veel gebruik van een drumcomputer, terwijl de drumpartijen nou niet echt ingewikkeld zijn. Met de hit ‘Young Blood’ komt er een eind aan dit hele goede optreden, waar op het gebied van de podiumpresentatie nog wel het nodige te winnen valt. Want bij zo’n uptempo act verwacht je wel wat meer actie op het podium.
De afsluitende act in de Grote Zaal is Bettie Serveert, al jaren één van de grootste Nederlandse rock bands in het buitenland. En niet voor niets, zo blijkt vanavond. Hoewel het vijftal al twintig jaar bestaat, gaat de band er vanaf het eerste nummer ‘Love Lee’ vol in. Zangeres / gitarist Carol van Dyk en gitarist Peter Visser zijn fanatiek bezig, terwijl bassist Herman Bunskoeke ontspannen in zijn groene kaplaarzen aan het spelen is. Helaas is het grootste deel van het publiek na The Naked and Famous vertrokken, waardoor de band slechts voor een paar honderd man in de Grote Zaal staat te spelen. Onverdiend, maar gelukkig heeft dit geen invloed op de inzet en het plezier van het overgebleven publiek. Op verzoek van Erik Dijkstra geeft de band nog een toegift en dan zit het meer dan goede optreden erop.
Een geslaagd jubileumfeest.
Tekst + Foto's: Remco Brinkhuis
